I2 – staroevropska/centralna

Haplogrupa I proistekla je iz šire paragrupe IJ, a prije toga također iz zajedničke pragrupe IJK. U tom smislu najbliža haplogrupi I na filogenetskom stablu je haplogrupa J. Haplogrupa I predstavlja prve ljude koji su ušli u Evropu. Preživjevši nekoliko ledenih doba, haplogrupa I je ujedno i jedina haplogrupa prisutna gotovo isključivo na evropskom kontinentu.

Naučnici vjeruju da je haplogrupa I  nastala na Balkanu prije 30.000 godina.

Haplogrupa I2 je najzastupljenija varijanta haplogrupe I. Prisutna u širokom pojasu od Istočne Evrope do zapadnog Mediterana, obuhvata veliki broj raznorodnih populacija Evrope.

I2 HAPLOGRUPA KROZ HISTORIJU:

Kada je I2a haplogrupa gravitirala u Evropi, u to vrijeme su postojale i C i R1b haplogrupe, Međutim, od tih haplogrupa, jedino je I2 preživjela do današnjih dana. Evropske grane R1b i C haplogrupa su iskorijenjene.

Predak I2a je imao dva potomka: I2a1 i I2a2. Prvi, I2a1 je naselio sjeverozapad Evrope, a drugi I2a2 naselio jugoistok Evrope. Stanovnici Vinčanske kulture na Balkanu su nosili I2a2 gene.

Prije 7000 godina I2a2 je pretrpio prvo invaziju G2a (+E1b1b) sa Bliskog istoka, dok je I2a1 djelimično okupiran.

Do perioda prije 5 500 godina, I2a1 se borio za nadmoć u Evropi sa G2a. I2a2 je dilom migrirao na teritoriju I2a1, a drugim dijelom je asimiliran od strane G2a.

Do perioda od prije 4000 godina, indoevropske invazije su umalo uništila I2a1 i I2a2 haplogrupe.

Haplogrupa I2 se od ostatka haplogrupe izdvojila prije  22.000 godina, vjerovatno na području današnjeg Podunavlja, na Balkanu. Dalja migracija haplogrupe I2 išla je prema gornjem Dunavu.

Tri grane I2a1 su preživjele indoevropske invazije:

1) jedna na teritoriji Španije i Sardinije
2) druga na teritoriji Britanije i
3) treća u centralnoj Evropi, koja je migrirala na istok i koja danas čini apsolutnu većinu I2a1 populacije u svijetu.

Sve grane I2a1 su Indoevropljani asimilirali (sem malog dijela u Baskiji na sjeveru španije, koji su do danas zadržali jezik).

I2a1 je iz Centralne Evrope migrirala u Ukrainu u periodu nakon 1800 BC, ako zaključak donosimo na osnovu TMRCA, grane koja se izdvojila iz centralne Evrope.

Teritoriju istočnog – I2a1, poznat kao I2a Din su zauzeli Sarmatinci u drugoj polovini posljednjeg milenijuma stare ere i vladali tom teritorijom do 200 AD,. Tu teritoriju su tada zauzeli Goti, zatim 380 AD Huni. Teritorija istočnog I2a1 pada pod vlast Slavena tek u 5. vijeku, kada dolazi do slavenizacije ove grane.

I2a Din je masovno migrirala na sjeverni Balkan, kojeg je faktički zauzela i danas stanovnici sjevernog Balkana su većinski potomci I2a Din.

 

STATISTIKA:

Pripadnika I2a1 najviše ima među Balkancima u procentima od 10% do 53%, zatim u balto-slavenskim zemljama u procentima od 10% do 20%. Posebna grana je zastupljena u Sardniji sa procentom od 37.5%.

Pripadnici haplogrupe I su po svoj prilici u prošlosti govorili nekom varijantom neindoevropskog jezika, koji se vjerovatno sačuvao u današnjem baskijskom jeziku. Baskijski jezik ima dalju vezu sa istočnokavkaskim jezicima (čečenski i dagestanski) koji su pripadali izumrloj huro-urartskoj grupi jezika, a gdje preovladava haplogrupi I srodna haplogrupa J.

Bošnjaci su genetski najtipičniji predstavnici ove haplogrupe u svijetu.

PODGRUPE:

I2a1

I2a1a M26

Ovu varijantu haplogrupe I2 često nazivaju i sardinijskom granom (najviše zbog visokog procenta prisutnosti na Sardiniji, oko 40%) iako je ova varijanta haplogrupe I2a na Sardiniju po svoj prilici došla iz južne Francuske i Španije, još daleko u prošlost. Zahvaljujući jednom nalazu M26 sa nalazišta megalitske kuluture u Francuskoj, sasvim je jasno da je ova varijanta bila glavni nosilac starosjedilačke kulture Megalita u zapadnoj Evropi, pa samim tim i one na britanskim ostrvima, uključujući i Stounhendž. Ova varijanta haplogrupe I2 prisutna je kod Baska u procentu od oko 10%. Planinska oblast centralne Sardinije poznata kao Nuoro najtipičnija je oblast za ovu varijantu danas u Evropi. Paleosardinijski jezik koji je uticao na formiranje današnjeg sardinijskog jezika i koji je bio neindoevropski jezik , blizak baskijskim vjerovatno je bio originalni jezik ove haplogrupe.

I2a1b M423

Teško je reći gdje je nastala, ali je to svakako bilo negdje na sjeveru, moguće u gornjem toku Dunava, na prostoru današnje Austrije, Bavarske i Češke.  Interesantno je da danas postoje tri različite varijante ove haplogrupe prilično teritorijalno udaljene. Ken Nordvedt ih je imenovao na osnovu mjesta današnje povećane prisutnosti kao: DinaricDisles i IslesIsles se prije nekih 13.000 godina odvojio od opšte grane i danas je prisutan uglavnom na britanskim ostrvima. Disles je prije nekih 5.000 godina također odvojen od opšte grane sa Dinaric i može da se nađe skoro isključivo na britanskim ostrvima. Dinaric varijanta definisana SNP mutacijom L621+ L147.2 + migrirala je u istočnom smjeru. Taj istočni M423, poznat kao Dinaric, danas i najmnogobrojniji, je genetski veoma mlad, tačnije predak svih današnjih pripadnika ove haplogrupe živio je prije nekih 2.500 godina.

Danas se haplogrupa I2a M423 Dinaric dijeli na dvije osnovne grane, nazvane uslovno: Dinaric North i Dinaric South . Ta podjela nije definisana SNP mutacijom već mutacijom na STR markeru DYS 448, gdje North haplotipovi imaju vrijednost 20, a South vrijednost 19. South grupa je mlađa i izdvojila se iz opšteg Dinaric prije 1800 godina, na prostoru današnje jugoistočne Poljske, gdje je i danas prilično zastupljena. Druga varijanta Dinaric North migrirala je više u istočnom pravcu, spuštajući se iz prapostojbine u zapadnoj Ukrajini prema jugu, oblasti donjeg Dunava, mješajući se tamo sa antskim plemenima i zajedno sa njima i Avarima, prešla je Dunav i naseljavala se više u istočnim i centralnim krajevima Balkana sve do Peloponeza. Na ovaj način učestvovala je u etnogenezi bugarskog, makedonskog, ali i grčkog naroda.  Ova varijanta također značajno je zastupljena kod Rumuna i Moldavaca.

Ovo je najzastupljenija grana među Balkancima, a u najvećem procentu se nalazi među Bošnjacima, naročito u Bosni i Hercegovini.

I2a1c L233

Ova grana haplogrupe I2a P37.2 ima naziv Western i prisutna je skoro isključivo u zapadnoj Evropi, sjevernoj Francuskoj i britanskim ostrvima.

I2a2

I2a2a M223

Ovo podgrupa predstavlja skoro svu I2a2 haplogrupu. Prisutna je u sjevernoj Njemačkoj i Holandiji sa Flandrijom u procentu od 15% kao i u istočnoj Engleskoj, Danskoj i sjevernoj Francuskoj sa 10%.

 

I2a2b L38

Njeno prisustvo danas je ograničeno na Rajnsku oblast i planinu Harz u Njemačkoj, zemlje Beneluksa i Britaniju. Ova haplogrupa nađena je na starim kostima u pećini Lihtenštajn u centralnoj Njemačkoj  koje su pripadale Urnfild kulturi 1000 g. pne. Pretpostavlja se da su je raznosili Kelti nosioci Latenske kulture koji su u Željeznom dobu migrirali dolinom Rajne prema Britaniji.

POZNATE LIČNOSTI:

Bill Gates – Osnivač Microsoft kompanije i jedan od najbogatijih ljudi u svijetu . I2a2-L1193

Novak Đoković – svjetski poznati teniser – I2a1b-L621

MIŠLJENJE KREACIONISTA

Godine koje su spomenute su izračunali teoretičari evolucije koji vjeruju da su ljudi živjeli u pećinama do prije 10 0000 godina. Većina ljudi na planeti su vjerujući i prije prihvataju mišljenje teoretičara kreacije od teoretičara evolucije.

Nema više razilaženja među naučnicima da svi ljudi potiču od jednog praoca – A haplogrupe i svi su se složili da se on zove Adam. Također nema razilaženja da većina populacije također potiče od CR haplogrupe – drugog praoca ljudi, u kojem su neki teoretičari kreacije prepoznali Nuha, a.s./Noa, koji je prema svetim spisima imao tri sina: Ham, Šam i Jafet.

CR haplogrupa se dijeli na C – Jafetiti – najviše žute rase u Aziji, DE – Hamiti – najviše crne rase u Africi i F – Semiti – bijela rasa, 90% ostatka svijeta. Miješanjem rasa je nastalo puno drugih naroda različitih izgleda i boja kože. Postoje i drugačija kreacionistička tumačenja, međutim nauka najviše daje potporu ovom tumačenju. Postoje i raziliženja među religijama. Jevreji i hrišćani vjeruju da su na Nuhovoj, a.s/Noinoj lađi preživjeli samo njegovi potomci. Muslimani vjeruju da je bilo još preživjelih. DNK je utvrdio da danas postoje u Africi potomci A i B haplogrupe, što ide u prilog muslimanskoj teoriji.

Po ovoj teoriji I haplogrupa bi bila semitskog F porijekla.

Do sada nisu pronađeni DNK ostaci grupa starijih od C, E i F, što odgovara teorije o postpotopnoj generaciji koja potiče od tri pomenuta sina.

BOŠNJACI I I2 HAPLOGRUPA

Ova haplogrupa je zastupljena među Bošnjacima u iznosu od 35% do 55% a uzorci se mogu naći u BAZI.

Prema istraživanju Eupedije i drugih svjetskih organizacija, među Bošnjacima u Bosni je ova haplogrupa zastupljena sa procentom više od 50%.

REKLAME
Test
Test

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *